Kendis Brajc | Candice Breitz
4 13 

Srpski

|

English

 

Candice Breitz
Kadrovi iz Monologa (Šeron), 1992-2000.
Stills from Soliloquy (Sharon), 1992-2000


Born in 1972 in Johannesburg, South Africa.
Lives and works in Berlin.

www.galleriafrancescakaufmann.com

Stills from Soliloquy (Sharon), 1992-2000
From the Soliloquy Trilogy, 2000
Photos: Alexander Fahl
Courtesy White Cube, London

Each of the three short films from the Soliloquy Trilogy takes a well-known Hollywood movie as its starting point, zooming in on a single protagonist, who is stalked and isolated (cut-and-pasted) out of every scene in which s/he is vocally present. The three films tackled by Breitz are Dirty Harry (Clint Eastwood), The Witches of Eastwick (Jack Nicholson) and Basic Instinct (Sharon Stone). Breitz’s editing procedures radically test the power of star appeal versus narrative coherence. The legible body of each film is dramatically cut away. A monochrome black screen is dropped in to edit out those visual moments in which other actors are distractingly prominent while the chosen star speaks. The storyline and the contextual backdrop of the original feature film vanish along with the secondary actors, all now relegated to the mute realm of the proverbial cutting room floor. The result is an unusually direct and somewhat violent relationship between the secluded actor and the viewer, who is granted an almost obscene access to the star. Composed of a series of film clips isolated and chronologically strung together, the new films crudely distil every grunt and murmur of the designated star. The soliloquy form is stripped of its transcendental angst and of the inner necessity that it usually implies. Instead, the three films in the Soliloquy Trilogy are driven by the non-sequitur logic of the sound bite. As the Soliloquies devolve into narcissistic babble (Sharon), taciturn repetition (Clint) or manic tirade (Jack), one is reminded of the extent to which language depends on context and community for its meaning.

Rođena 1972. u Johanesburgu, Južnoafrička Republika.
Živi i radi u Berlinu.

www.galleriafrancescakaufmann.com

Kadrovi iz Monologa (Šeron), 1992-2000.
Iz Trilogije: Monolozi, 2000.

Svaki od tri kratka filma iz Trilogije: Monolozi uzima neki čuveni holivudski film kao polaznu osnovu: kamera se zumira na jednog glumca, slika se ukoči i izdvoji (cut-and-pasted) iz svake scene u kojoj se čuje njegov/njen glas. Tri filma kojima se Kendis Brajc bavila su Prljavi Hari (Klint Istvud), Veštice iz Istvika (Džek Nikolson) i Niske strasti (Šeron Stoun). Brajcova svojom montažom na radikalan način ispituje odnos privlačnosti koju filmske zvezde poseduju i koherentnosti priče. Razumljivost svakog od ova tri filma se umnogome smanjuje. Povremeno se ubacuje jednobojno crno platno kako bi se na taj način vizuelno “isekli” kadrovi u kojima se ostali glumci toliko ističu da odvlače pažnju sa govora zvezde. Radnja i kontekst originalnog igranog filma se gube zajedno sa sporednim glumcima koji su sada svi poslani u carstvo tišine, na čuveni pod sobe za montažu. Rezultat toga je neobično direktan i pomalo nasilan odnos između usamljenog glumca i gledaoca kome je omogućeno da toliko priđe zvezdi da je to već skoro nepristojno. Sastavljeni od serije filmskih klipova koji su izdvojeni i onda povezani hronološkim redom, ovi novi filmovi na grub način izdvajaju svaki roptaj i mrmljanje odabrane zvezde. Forma monologa je ogoljena, nema ni one transcedentalne napetosti, ni unutarnje nužnosti koja se obično podrazumeva. Umesto toga, tri filma u Trilogiji: Monolozi pokreće logika prividne dedukcije floskula. Pošto Monolozi prelaze u narcističko blebetanje (Šeron), uzdržano ponavljanje (Klint) ili maničnu tiradu (Džek), čovek se seti do koje mere značenje jezika zavisi od konteksta i okruženja.