Aino Kanisto | Aino Kannisto
11 13 

Srpski

|

English

 

Aino Kannisto
Bez naslova – (Crvena kuhinja), 2006.
Untitled (Red Kitchen), 2006


Born in 1973 in Finland
lives and works in Helsinki

www.m-bochum.de

Untitled (Red Kitchen), 2006

I make constructed pictures. I build fictional scenes which I record with the camera. I act out the parts of the individuals in my pictures. However, my pictures are not self-portraits in the traditional sense. The person in the picture is a fictional narrator in the same way as there are narrators in literature. My pictures are fantasies; I represent an atmosphere or a mood through fictional scenes. Fantasy is a means to speak about emotions.

Making art is for me a reaction to being in the world. I am engaged with my artistic work as I am always a perceiving and reacting human being. I see pictures in my mind, the things I have dealt with come into my dreams and still moments. I cannot stop working as I cannot stop thinking or existing in the world.

I am influenced by the surrounding world, literature, cinema and photographs as well as by images more difficult to locate, such as memories, daydreams and nightmares. The individual pictures do not have names as I do not want to define my pictures by naming.

Making pictures is for me a way to deal with human emotions. It is also a source of immense creative energy and pleasure – a way to give meaning to life by sharing some part of the world which otherwise remains private.

Rođena 1973. u Finskoj.
Živi i radi u Helsinkiju.

www.m-bochum.de

Bez naslova – (Crvena kuhinja), 2006.

Ja pravim konstruisane slike. Stvaram scene iz mašte koje snimam fotoaparatom. Igram uloge likova sa svojih slika. Moje slike, međutim, nisu autoportreti u tradicionalnom smislu. Osoba na slici je izmišljeni narator, poput naratora u književnosti. Moje slike su fantazije; kroz scene iz mašte predstavljam neku atmosferu ili raspoloženje. Mašta je način da se govori o osećanjima.

Umetnost je za mene reakcija na obitavanje u svetu. Ja sam zaokupljena svojim umetničkim radom pošto sam osoba koja stalno posmatra i reaguje. Vidim slike u svojoj glavi, stvari kojima sam se bavila vraćaju mi se u snove i misli. Ne mogu da prestanem da radim kao što ne mogu ni da prestanem da mislim, ili da postojim u svetu.

Na mene utiče svet koji me okružuje, književnost, film i fotografija, kao i slike koje je teže locirati, poput uspomena, sanjarenja i noćnih mora. Pojedinačne slike nemaju imena jer ne želim da definišem imenima svoje slike.

Pravljenje slika je moj način da se bavim ljudskim osećanjima. Ono je, takođe, izvor ogromne kreativne energije i zadovoljstva – način da dam značenje životu deleći sa drugima neki deo sveta koji inače ostaje skriven.